nieuwste aanwinst van de kringwinkel


Geplukt uit mijn motivatiebrief van enkele maanden geleden en helemaal naar waarheid geschreven: Ongeveer mijn halve leven bezoek ik de kring(loop)winkel al, omdat jullie net als mij hergebruik en duurzaamheid nastreven
Is werken in de kringloopwinkel (n)iets voor mij? Eind mei stapte ik, met een voltijds vervangingscontract in handen, richting antwoord op die vraag.

vlieg met me mee 

Als vliegende medewerker werd ik werkleider van voorsortering, de werkvloer waar boeken, schoenen, spelletjes, koffers en handtassen een eerste selectie doorstaan. Ik stond in voor de begeleiding van de arbeiders* , bezorgde hen werk op maat, verzorgde de bijhorende administratie, ging in overleg met de sociale dienst, stak zelf de handen uit de mouwen,... Op woensdag was het helpen bij huisraad, waar ze onder meer een aparte bak vol parafernalia van uiltjes stouwden, voor de talloze liefhebbers van het genre. En dan was er nog invoer, waar alle vrachtwagens opgehaalde goederen losten en waar klanten hun spullen inleverden aan dé poort naar een tweede leven.

* Buiten een divers aanbod aan Boch servies, mintgroene vazen, oude Stellaglazen en andere retrospullen omvat de kringwinkel een sociale werkplaats, om de aansluiting met een werkcontext (opnieuw) te maken.

(geen) opruimgoeroes

Met regelmaat waren er mannen of vrouwen die met wellende ogen of een droef hart afscheid namen van hun schitterende waren. Occasioneel pakten we al wel eens een doos uit waar, allemaal doelbewust apart omhelsd door krantenpapier, blote vrouwen op bierglazen met een gouden randje pronkten. 
Het leven moet het van zo'n evenwicht hebben.

mijn kringding

Werken in de verborgen krochten van een kringwinkel kan fysiek zwaar zijn. Na enkele dagen uitgeteld in slaap vallen meteen wanneer mijn hoofd een plaats vond in de trein (of wat later, de schouder van een medependelaar) wende dit sedentair lichaam gestaag aan een niet-bureaugebonden bestaan. Veel zitten is een beetje sterven, zo waarschuwen de gezondheidsbewakers ons. Ik verzamelde dus extra jaren. Verder gaf deze job me een boost in assertiviteit en een eerste ervaring in werken met een volwassenen doelpubliek.

Allemaal prima zo! Maar ik miste werken rond mijn diploma (klinische psychologie) en was daar zelf ondersteboven van. Aaaaah! Gelukkig had ik op twee paarden gewed en dus nóg een sollicitatie lopen, eentje in de poel van humane wetenschappen. Want wie kringt, die wint. 

een tweede adem

Na het laten kabbelen van mijn vorig contract, had ik meer dan zes maanden gegraven tot aan deze functie. Af en toe was ik uitgenodigd voor een gesprek (als cultuurmedewerker, bibliotheekmedewerker), maar het had nooit juist gevoeld. Het had me wél een inkijk in nieuwe projecten van de stad geleverd (iets met fietsen rond de kleine ring) of deed me na afloop door het park van Tervuren struinen. Tussendoor werden vele momenten ingevuld met in de tuin werken en volgde ik een introductiecursus Informatica via de VDAB te Antwerpen. 
Maar mijn wereld bleef erg klein. 

Belanden in een mondig team doorbrak dat alles en deed me stilstaan bij hoe mij (anders) te willen verhouden ten opzichte van anderen, wat mijn grenzen waren, wat ik wel/niet wilde. Hoewel ik uiteindelijk slechts enkele weken hier mijn dagen heb gesleten, bood deze plek enkele cruciale radars voor het scharnieren naar een eigen, tweede leven.

Reacties

Back To Top