een vleugje mozzarella

interim in supermarkt

Dagen rolden voorbij en ik kon nog steeds niet antwoorden op de vraag die op eenieders lippen leek te branden: ‘en, al terug aan het werk?’

Zelfopgelegde druk vormde de motivator voor het grijpen van alle opportuniteiten en halve kansen.
Zo belandde ik eind augustus 2016 in een supermarkt van Nederlandse makelij en versterkte drie dagen de ‘vulploeg’.
Opvallend feit: het ‘vullen’ van een zone (bv non-food) werd gekoppeld aan een krappe tijdspanne*. Sterk presteren zou later tot een of andere promotie leiden, zo werd me beloofd. Maar overschreed je die vastgelegde tijd, kwam de verantwoordelijke je op de vingers tikken. Ook bonussen hebben hun prijs.

* Als student werkte ik bij verschillende supermarkten, maar dit fenomeen was me onbekend.

In deze tijdsframe was niet enkel de ‘vultijd’ inbegrepen, maar ook:
- het stapelen van lege bakken achter het magazijn
- het zoeken naar promotieproducten in het magazijn, wanneer klanten je aanspreken over de uitgeputte voorraad
- vragen beantwoorden
- wegwijs bieden aan verloren zielen
...
Tijd is geld. Zo zag ik zakjes mozzarella in de koeling vliegen bij een student-collega, die de uitdaging met beide handen (want de tijd tikt) greep.

De kandidatuur van deze functie werd niet langer weerhouden. Maar ik had een fris verhaal op zak, en kon erover vertellen aan iedereen die het wilde horen (en ook een aantal mensen aan wie het aan interesse ontbrak. Weinigen weten te ontsnappen eens ik op dreef ben).

Afbeelding van Peter Bond via Unsplash

Reacties

Back To Top