roald dahl en annie m.g. schmidt achterna

lampje

Dromen over fazanten vangen in Hazels bos met Daantje en zijn vader. Nog steeds wachten op de toelatingsbrief van Hogwarts (onze postbode komt maar af en toe langs, dus het kan nog!). Mijn favoriete avonturen zijn eigenlijk nooit veraf. Voor wat afwisseling koos ik tussen februari en maart voor de andere kant, als beginnend schrijver voor kinderen en jongeren bij Wisper.

en we beginnen met twijfel

Zoals dat gaat bij nieuwe ervaringen dook op het laatste moment de angst voor het onbekende op samen met perfectionisme, vermomd als twijfel.

Zullen we alles maar gewoon afblazen.
Is schrijven wel iets waarvoor je een cursus moet volgen.
Ik denk niet dat ik het echt wil.
Schrijven is eigenlijk niet zo belangrijk.

de rotonde

Maar natuurlijk ging ik tóch. Na ontvangst met koffie en thee, wandelde ik met 11 andere deelnemers naar de tweede verdieping. Sandrine Lambert voerde de groep aan. In de keuken hadden enkele cursisten een stukje van zichzelf laten ontrafelen. Deadline - die van ouderdom, geduld of vrije tijd - bleek een populaire drijfveer.

de Vaartkom

schrijven in de schrijfcursus

Het startschot was nog maar net gegeven of het volgende stond al klaar: omschrijf jezelf in zes woorden. Ik was echt even verward en vergeten deel uit te maken van een schrijfcursus, ha!

We gingen aan de slag met dialogen en monologen, personages met gekke namen, in groep of alleen.
Zonder spanningsbogen of conflicten geen verhaal en geen verhaal voor kinderen zonder goede afloop.

is het iets voor jou? 

"Schrijven betekent dat alles vlot uit je pen of toetsenbord vloeit".
Het aantal keren dat deze stelling eerder de ronde deed, inclusief de verbaasde blikken als ik zei dat dat voor mij niet gold, miljoenen miljoenen miljoenen.

Waar een betere plek voor mini-antropologisch onderzoek dan deze bakermat? 
De ijverige cursisten die - inderdaad het klopt, ze bestaan - meteen bladzijden vol konden kribbelen, ik stond er naar te kijken vanop de zijlijn. Prachtig om te zien, dat wel. Anderen zwommen met letters doorheen vragen (wat voor een persoon zou x zijn? wat zou er gebeuren als?), ze stelden zich situaties levendig voor in beeldvorm. Ook wij zouden aanmeren met een bundel onder de arm, gewoon later.

Horen beide hier thuis? Jaaaa! Plezier moet je leiden, het hoeft niet (meteen) vlot te vloeien. Achter clichés zoals oefening baart kunst schuilt genoeg waarheid én deze uitdrukking kan je recycleren want het geldt ook voor het volgende: leg jezelf iedere dag een verpletterende hoeveelheid schrijven & lezen op want dat is de enige weg richting verbetering.

Lampje voor schrijfplek

... en voor mij?

Wat heb ik ervan genoten, van die alweer-een-nieuwe-hobby. Ik...
  • stuurde wekelijks een huiswerkopdracht op - dat helpt voor mijn uitstelgedrag
  • ontving positieve feedback - 'houdt van observaties/beelden/details & weet dit ook goed in taal om te zetten'
  • verzamelde tips - 'probeer om te starten met een actie', 'focus je nog meer op de essentie'
  • schreef >30 bladzijden vol - elke dag drie bladzijden staat al een tijd op een nonbestaand pitje
Alleen heb ik geen droom (nu althans!) om een boek te schrijven noch te illustreren voor de (aller)kleinsten. Liever nieuwe, moeilijke woorden bijleren en blogberichten schrijven, een column, een kortverhaal, een boek, een reeks,...

Wie weet. Best niet teveel over nadenken want dan wordt het groots en reëel en krijgen verwachtingen zuurstof en sla ik in paniek, ieeeeh.

een verhaaltje voor het slapen gaan

Als afsluiter stukjes van een opdracht, gekneden verhalen van de jeugd/herinneringen van andere cursisten. 

Op de speelplaats springt die bril meteen in het oog. Maar als je wat beter zou kijken, zou een warme, bijna gouden gloed om haar heen opvallen. Zara's ouders, bezorgd om het lot van hun enig kind, hadden het ooit als dekentje om haar heen gelegd. Ze droeg het sindsdien altijd met zich mee, zonder het goed en wel te beseffen.

Met een vader als piloot, was het logisch dat ze vlakbij een luchthaven woonden. Soms in verre, broeierige landen, waar reizigers en zakenmensen als mieren verzamelden. Jammer genoeg veel vaker aan de rand van duffe dorpjes waar weinig anders te beleven viel dan slaperigheid. Ze tuurt uit het raampje dat op straat uitkijkt. In de verte ziet ze de landingsbaan. Een onverhard pad leidt er naartoe. De hobbelige weg is lang vergeten door de inwoners hier. ‘Het zal niet heel erg lang meer duren’ mompelt ze in zichzelf, want verder is er niemand. 
///
De meeste kinderen fietsen naar school, maar Stan gaat te voet. Zijn knieën botsen om beurt tegen het stuur, opnieuw en opnieuw. Heel onhandig, dat begrijp je vast. Verschillende ledematen tegen elkaar gedrukt, hij lijkt wel een mondharmonica met wielen zo. Neen dan liever wandelen, dat gaat even snel. 

Reacties

  1. Oh, wat vind ik jouw schrijfsels op het einde van je blog fijn! Ik was al meteen vertrokken. BOEK-BOEK-BOEK!! :) (allé, maakt me niet uit welke vorm eigenlijk, als het maar komt, hihi)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahaha helemaal geen druk ;) heel erg bedankt, maar laat me het houden op het veilige 'we zullen wel zien' :)

      Verwijderen

Een reactie posten

je reactie wordt weldra verwerkt, gebruik 'naam/url' voor een link naar je blog/website. vink 'melding sturen' aan om een melding te krijgen bij vervolgreacties.

Back To Top