voor het eerst naar de leeskring als niet-gepensioneerde


Als praatgrage lezer leek een boekenclub the perfect match. Dus na vele jaren dromen en drommelen wandelde eind januari een overduidelijk jonge-vrouw de plaatselijke bibliotheek binnen met een historische roman onder de arm. 'Ik kom voor de leeskring' was mijn aanmelding bij de balie. Een medewerker wees naar het zaaltje verderop alsook richting het prille begin van een schone historie.

gedachten van een overdenker
Maar eerst even terugspoelen, want op voorhand tastte ik volledig in het duister. Mijn denken verliep ongeveer als volgt (een bloemlezing uit het oeuvre): wie gaat er nog zijn, gaan ze raar kijken als een nieuwkomer opduikt, worden nieuwelingen gedoopt door het moeten beantwoorden van een resem literatuurvragen, leeft de verwachting stukken tekst te kunnen declameren, leer ik maar best mijn klassiekers uit het hoofd, wat zijn de klassiekers eigenlijk, boek wel of niet meebrengen, is het erg dat ik nog niet alle boeken van auteur x heb gelezen,...

was je de enige niet-gepensioneerde?
...een prangende vraag die ook op júllie lippen brandde. Vandaag het bevrijdende antwoord, zodat onze gedachten er niet meer naar hoeven afdwalen tijdens een saaie vergadering of feuilleton.

Vijf dames, gezeten rond vier tafels, krulden hun gezicht bij mijn entree.  Later druppelde nog een laatste lid binnen, iemand die met vertraging landde. Ik was eens op tijd, een achilleshees van me. Eindscore: 7 aanwezigen waarvan 3 gepensioneerden. Ik ben wel de enige vertegenwoordiger van de leeftijdscategorie 30 - 55. So happy I'm 30!


hoe een boekenclub in zijn werk gaat
Iedere boekenclub heeft zijn conventies, het soort boeken dat wordt gelezen (romans, klassiekers, historische verhalen, zelfs artikelen), laagdrempelige analyses of danig diep graven, hoe vaak men afspreekt,... Dit zijn de onze:

We komen éénmaal per maand samen, op zaterdagvoormiddag. Tussen 10 en 11u30 op papier, 12u00 naar waarheid. Een bibliotheekmedewerker neemt het (eerste) woord en stelt vragen over het verhaal, de daarmee verbonden geschiedenis,... Allemaal heel erg toegankelijk. Je mag voorlezen als je iets bijzonder grappig, pakkend, sarcastisch,... vond - dus jaaaa, zeker uw exemplaar op tafel leggen! 

Niet iedereen leest telkens tot de laatste bladzijde - een bewuste keuze of wanneer dagen slechts uren schijnen. In twee uur worden de verschillende visies van de leesgenoten langs elkaar geschoven. Vandaar mijn voornemen om uitsluitend bij een dubbelboeking een bijeenkomst over te slaan*. Altijd zorgt de blik van een ander ervoor dat je je oogkleppen wat laat zakken of neem je een anekdote mee in je zak.

* Want ja, ik schuif graag weer aan. Ik heb hier een stukje hart verloren! Of opgegraven, afhankelijk van het perspectief. 

nu

Ditmaal werd trouwens De bekeerlinge van Stefan Hertmans ontlee(n)d. Oorlog en terpentijn en de vele voorgangers las ik nog niet, er wordt aan een betere versie van mezelf gebijteld. 

De titel verwijst naar Vigdis Adeläis, een voorname, christelijke jongedame die zich omstreeks 1100 tot het jodendom bekeert voor één van de meest bezongen emotionele thema's. Samen met haar partner moet ze meermaals op de vlucht, zoekend naar rust, geluk, aanvaarding. Hertmans volgt haar vele eeuwen later doorheen dezelfde landschappen, aangetast door immens vele uren verschil, anderen schijnbaar onaangeroerd door de tijd. 

Reacties

  1. Prachtig! Ik vind het een boeiend idee dat je als schrijver één verhaal schrijft en dat het net zoveel gezichten krijgt als lezers.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jup iets om rekening mee te houden ook denk ik, eens uit je handen is het aan de beleving van de ander.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

je reactie wordt weldra verwerkt, gebruik 'naam/url' voor een link naar je blog/website. vink 'melding sturen' aan om een melding te krijgen bij vervolgreacties.

Back To Top