8.9.17

the versions of us - Laura Barnett

Men lijkt de warme dagen geen kans meer te geven. Zelf kan ik het najaar wel waarderen. Zo leende het weer zich afgelopen week ideaal voor het bereiden van deze herfstrisotto en opkrullen met een boek in bed. Eentje lag al een hele tijd op mijn nachtkastje, klaar om te delen. Het gaat om The versions of us, de debuutroman van Laura Barnett en wordt omschreven als One Day meets Sliding Doors. De auteur is niet aan haar proefstuk toe: ze schreef eerder kortverhalen en werken als journalist en theatercriticus waren een welkome leerschool voor haar vlotte pen.

Het verhaal breit voort op ‘wat als…’-mijmeringen, het lot, timing en keuzes. Het boek vormt met dit uitgangspunt geen unicum, maar weet zich te onderscheiden van het plebs in de mate waarin lotsbestemming wordt geëxploreerd. Barnett neemt haar queeste ernstig en biedt in 214 pagina’s drie alternatieven over een tijdsspanne van ruim een halve eeuw. 


We schrijven oktober 1958. Eva, een 19-jarige studente Engels, rijdt met haar fiets te Cambridge richting campus wanneer haar pad kruist met dat van Jim, een student Rechten. Het vormt het startpunt voor drie verschillende levenslopen: in de eerste versie worden Eva en Jim verliefd, in de tweede lopen ze elkaar mis en in de derde versie trouwt Eva met haar partner, David. Doorheen de jaren volgen we de routes van Eva en Jim, samen en apart, in goede en kwade dagen. Of hoe iemand drie heel andere levens kan leiden, en toch altijd op zoek is naar de beste versie van zichzelf.


wat ik ervan vond

Het lezen van drie verhaallijnen door elkaar vraagt extra oplettendheid en soms wat denkwerk maar is niet onoverkomelijk. Een andere strategie is om iedere versie apart te lezen, maar dat is wellicht niet wat de auteur beoogt. Meer zelfs, The versions of us toont een aangename afwisseling in het land van chronologie. Als lezer beland je in een bevoorrechte positie. Waar anders biedt zich de opportuniteit aan om schroomloos mee te gluren, om de impact van vele keuzes -en toeval- te aanschouwen van zo nabij? Dat zorgt er, in combinatie met de vlotte schrijfstijl, voor dat je makkelijk wordt meegezogen in het verhaal.

Nochtans heeft het drieluik ook enkele neveneffecten. Met momenten voelt het schrijfsel van Barnett gekunsteld aan, alsof ze zelf voeling met bepaalde locaties en tijdperken mist. De nevenpersonages zijn eerder fletse verschijningen en vormen op hun hoogtepunt slechts figuranten met een naam. Maar het grootste pijnpunt situeert zich in het opzet zelf. Door driedubbel zoveel leesstof aan te bieden én te schrijven vanuit het standpunt van beide hoofdpersonages, moet Barnett inboeten in de gelaagdheid van de protagonisten. Jammer, maar niet allesverwoestend.

Barnett schudde intussen een nieuwe roman uit de mouw, Greatest hits. Hoewel The versions of us niet de hoogste toppen scheert, smaakt het wel naar meer. Een nieuwe afspraak staat genoteerd!

Geen opmerkingen

Een reactie plaatsen

je reactie wordt weldra verwerkt, gebruik 'naam/url' voor een link naar je blog/website. vink 'melding sturen' aan om een melding te krijgen bij vervolgreacties.

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.