11.9.17

sprokkels: doelen, herfstrisotto en rust

'Hoe drie bladzijden per dag me een aangenamer mens maken' was waar ik over wou schrijven, ware het niet dat ik mezelf afgelopen week niet helemaal te genieten vond. Het was dus wachten op het opvissen van een nieuw verhaal. Welke gesprekken gaan me deze week inspireren, waar moet ik op letten? Die gedachten werden al snel opgeslorpt door de dagelijkse beslommeringen en kleine vreugdes, zoals het invallen vaker vergaat. Maar het mannetje dat in mijn hersenen vraagtekens en ingevingen bij elkaar sprokkelt, verzamelde overuren. 

Dilbert
Everett Collection

sprokkel: doelen en presteren

reconstructie

Het was me gelukt vijf doelen op papier te zetten, maar het bleef knagen. Dat beseffen was de eerste sprong. Enkele dagen en chagrijnigheden later, las ik op Facebook over doelen versus systemen. Daarna dat Scott Adams er eerder over sprak, in zijn boek How to fail at everything and still win big: kind of the story of my life. Bonus: Dat Scott Adams de tekenaar is van Dilbert.

Verder pende ik de afgelopen week heel wat lelijkheden in mijn drie-bladzijden-boek. Dingen van me afschrijven helpt, maar nu was dat onvoldoende. Soms beeld ik me in dat mijn geschriften vele eeuwen later teruggevonden zullen worden. Een mens mag dromen. Alleen, de notities van afgelopen week moet ik ergens dumpen want die mogen het daglicht niet zien!

doelen versus systemen

Adams stelt dat systemen eerder dan doelen motiverend werken. Bij systemen staat het oefenen voorop, zonder goed te weten waarom of waarvoor je je bekwaamt. Een doel gidst je door het leven, maar soms met oogkleppen op. Vaak zijn het onvoorziene gelegenheden, gesprekken, ontmoetingen,... die je ergens toe leiden. Misschien niet volgens het rechtlijnige pad zoals een doel belooft, maar het maakt veel meer mogelijk. Want onvoorzienigheden plan je niet in, die gebeuren gewoon. Bovendien verschuift het de focus van performantie naar oefening. En een systeem is een levenswijze, eerder dan tijdelijk een tandje bijsteken.

herfstrisotto


van mijn doelen naar systemen

Dit idee kan een verklaring vormen voor mijn frustraties en kandidaatstelling voor Miss Sunshine, want doelen kunnen best wel stress met zich meebrengen. Enkele voorbeelden:

1. 'ik wil een boek schrijven'. Dat beklemt me eerder en voelt aan als de titel van een horrorfilm dan me aan een oeroude krakende bureau een novel uit mijn pen zien schudden. Maar iedere dag schrijf ik al drie pagina's in mijn schriftje, en iedere week hier!
2. 'Minder chips eten, snoepen en smoegelen'. Dat vereist wilskracht en ik stond als laatste in rij toen dat uitgedeeld werd. Automatisch ben ik echter de grondvesten van een systeem beginnen oprichten: het verzamelen van gezonde recepten en kookschema's opstellen. Zo toverde ik deze week bovenstaande herfstrisotto op tafel.
3. 'Binnen het jaar ben ik zelfstandige in hoofdberoep', het doet me nu nog rillen, hoewel het een grote droom is. De horror (opnieuw!). Of ook, de fabricatie van een tikkende tijdbom: er resten je nog 363 dagen. In de plaats schreef ik me in voor deze mini-cursus en kan er later illustrator mee worden dan wel prachtige kribbels maken bij doodsaaie en niet-constructieve vergaderingen.

rust en we zien wel

Wat ook niet uit het oog mag verloren worden: ik moet mezelf meer rust gunnen, daarmee (=  Gilmore Girls bekijken) geraak je het verste. Dat blijft een moeilijke evenwichtsoefening, ik blijf precies maar gaan tot mijn batterij leeg is. Even opladen, en er weer invliegen. Of vaak helemaal vergeten om bij te tanken. Gelukkig kon je vanmorgen op de trein naar Leuven alvast het volgende meelezen: ik ben niet alleen maar geslaagd als ik een bepaalde prestatie behaal. We zien wel wat de tijd brengt, en wat niet.

Geen opmerkingen

Een reactie plaatsen

je reactie wordt weldra verwerkt

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.