25.8.17

to the bone

Nadat ik viermaal een intieme, aangrijpende documentaire over anorexia had bekeken, botste ik op de trailer van To the bone, een film waarover de afgelopen weken veel uit digitale pennen vloeide.

To the Bone, Netflix
To the bone, afbeeldingen eigendom van Netflix

Het verhaal draait rond de 20-jarige Ellen, vertolkt door Lily Collins (zie ook Love, Rosie). Ellen kampt al jaren met een eetstoornis en wordt, als laatste redmiddel, door haar stiefmoeder doorverwezen naar een arts (Keanu Reeves) die er niet-conventionele werkwijzen op nahoudt.

To the Bone, Netflix

psychologie in film

Er bestaat discussie dat de prent een triggerend effect kan veroorzaken. Het is ook maar de vraag hoe gezond interviews zijn die focussen op het gewichtsverlies van de actrice.

De documentaire waar ik eerder naar verwees, Emma Wil Leven (opgelet: de film bevat beelden die als schokkend kunnen worden ervaren), weet veel treffender en waarheidsgetrouwer dan To the bone anorexia te portretteren: als ziekte en niet als een keuze minder/niet meer te willen eten.

Nochtans gaat de film uit van beste bedoelingen. Zo goot Marti Noxon als regisseur een deel van haar eigen ervaringen in dit verhaal. Ook Collins kampte in het verleden met een eetstoornis.

wat ik ervan vond

Online kan je doorheen zowel geprijs als afkeuren zwemmen, ik vond de film best meevallen. Je rolt gemakkelijk in het verhaal, verschillende personages waren erg sympathiek, waaronder de charmante huisgenoot Luke. Het laatste kwartier leek de prent echter af te brokkelen, door een aantal -voor mij- vreemde scènes, jammer.

Nu te bekijken op Netflix.*
* Heb je net zoals mij geen Netflix, zoek dan een lieve vriend/collega mét abonnement en kijk samen. Toptip!

laat een reactie achter

  1. Ik vond ook dat de film goed meeviel, maar er zijn er zeker betere gemaakt die 'anorexia' in beeld brengen. "Emma wil leven" is natuurlijk helemaal anders, aangezien dat een echte documentaire is, waarin geen plaats is voor 'fake emoties'. Bedoel je met het rare laatste kwartier de scène met de papfles? Die vond ik ook supervreemd!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het verschil documentaire vs. film is er natuurlijk, maar ik had het niet over fake emoties. Dat gevoel had ik niet bij de film, en de regisseur/actrice baseren zich op eigen ervaringen, ook dat maakt het echt. Ik doelde eerder op de focus (niet) eten in plaats van te belichten dat het niet om een 'keuze' gaat. Althans, zo voelde het voor mij, ik ben ook geen expert :) Het hele laatste kwartier vond ik vreemd, waaronder de scène die jij meldt. Vreemd en onaf. Verder niet spoilen!

      Verwijderen

je reactie wordt weldra verwerkt

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.