1.6.17

midnight in Paris

Midnight in Paris bekeek ik zopas op een druilerige weekavond, toen de zomer nog ver te zoeken was. De film bereikte ruim 6 jaar geleden het brede publiek en die soiree wakkerde het (eindelijk!) mijn nieuwsgierigheid aan. 
Het verhaal voert je mee naar het hedendaagse Parijs en ook de jaren twintig nemen je bij de hand. Dus vlei je neer in de zetel voor mijn review, zet de popcorn klaar en profiteer van deze gratis trip doorheen de lichtstad!

Midnight in Paris

Gil (Owen Wilson*) is met zijn vervelende verloofde Inez (Rachel McAdams) en diens familie op reis in Parijs. Hij is een succesvolle Hollywood-scenarioschrijver maar sleept een roman in wording en een heleboel twijfels met zich mee. Op een avond bij het struinen door de stad, komt het verleden plots voorbij rijden.

* Laat dat je niet afschrikken. Owen Wilson speelt een atypische, ditmaal intellectuele rol (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Night at the Museum) en dat ligt hem. 

Owen Wilson, Midnight in Paris

psychologie in film
In de film wordt nostalgie als volgt omschreven:
"Nostalgia is denial. Denial of the painful present. The name for this denial is Golden Age thinking- the erroneous notion that a different time period is better than the one ones living in - it's a flaw in the romantic imagination of those people who find it difficult to cope with the present."

Zeker drie eeuwen geleden werd de term gebruikt om een ziekte te benoemen die soldaten overviel, wanneer ze lang van huis waren. In de negentiende eeuw werd het als een mentale aandoening beschreven. De tijd waarin men zich (niet) bevond, leek groot leed te veroorzaken. Meer dan 100 jaar later kan nostalgie ook een positieve kant hebben, als de je positieve herinneringen mee naar vandaag loodst (zie ook hier).

wat ik ervan vond
Na Matchpoint en Vicky Cristina Barcelona was dit nog maar de derde rolprent van Woody Allen die ik bekeek. Misschien zijn er nog lessen te leren van mijn kant, misschien huist in mij een grote filmbarbaar maar de surrealistische** toets van het verhaal kon me niet bekoren***. Toch herkende ik mezelf in het hoofdpersonage zowel qua melancholie als neuroticisme (Owen Wilson in een puike vertolking als onschuldige, goedgelovige enthousiasteling). De film weet de verleidelijke val van nostalgie mooi te vatten. Bonus: Parijs zelf wordt prachtig en volgens een kabbelend ritme in beeld gebracht.

Het bekijken van Midnight in Paris leverde me twee dingen op:
1. een nieuwe wijsheid: het is niet slecht om te dromen (koester ze!) maar loop daarbij het heden niet voorbij.
2. het deed me beseffen hoe weinig ik de stad eigenlijk ken, heb bezocht. Urenlang staren naar de Eiffeltoren waterlelies (zie eerste foto) please!

Veel kijkplezier!

** Niet meteen mijn favoriete stroming. Het is mogelijk dat tevens een kunstbarbaar in me schuilt.
*** Meer kan ik er niet over kwijt, want: NO SPOILERS!

Geen opmerkingen

Een reactie plaatsen

je reactie wordt weldra verwerkt

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.