13.5.17

project job: geen post op zondag

In november 2016 draaide mijn hoofd dubbele shiften, zoekende naar oplossingen en werk tot een nieuwe vacature zich aanbood, rood uniform incluis. Ik kreeg geen toelatingsbrief via de post, maar mocht zelf ophalen en uitdelen. Vandaag een nieuwe episode van 'mijn cv'. 

Harry Potter, geen post op zondag

pakjestijd

Het magische lichtpunt zat in de verhalen van mijn gezelschap: een oudere man, van beroep vrachtwagenchauffeur en buitenwipper. We doorkruisten Limburg om post op te vissen bij bedrijven én rode brievenbussen* leeg te halen. De camionette vulde zich naast enveloppen met allerhande vertelsels.

*Al zulke brievenbussen openen met eenzelfde sleutel**. Tot november viel me het deurtje rechts van de brievenbussen nooit op. Nu mis ik het nooit meer.
**Een sleutel die ik bij me droeg en nooit verloor. Dat alleen al is champagne waard. Hulde aan mezelf!

Hoewel de amusementswaarde hoge toppen scheerde, was het niet erg wijs om twee nieuwelingen samen op pad te sturen. Een aftandse GPS wees ons de weg (of toch niet) naar onvindbare locaties. Voor twee werkwillenden, beide gezegend met een oude Nokia, een hele klus.

postbode 

In mijn tweede week hielp ik een postbode sorteren. Brieven en reclame waren een week blijven liggen tijdens haar verlof. Op het allerlaatste moment trof het me: ik zou zelf moeten rondfietsen, hoewel het contract daar geen melding van maakte en mijn akkoord ontbrak. Mijn (mak) protest leverde niets op, buiten gelach van de collega's.
Het deed me heel erg klein voelen.

Zo doorkruiste een dappere interimster Hasselt op haar eentje, van brievenbus tot brievenbus. Ze was onvoldoende voorbereid, niet gekleed op het frisse weer en zonder enige opleiding (of veel uitleg). In de zomer zou het fijn werken zijn. Pas twee dagen later wreekte de koude zich echt, de dag ervoor kon de pijn nog onderdrukt worden. Want: werken is verplicht, anders beschouwt de RVA en de hele maatschappij mij als lui en niet-werkwillend.

Mijn voeten zagen blauw en wandelen lukte niet meer. 

Ik had de postbode-uit-verlof in november beloofd niet teveel kerstkaarten te sturen. Een kleine maand later verstuurde ik de meeste kaarten ooit (dat zal ze leren, gnahahaha). Eind goed, al goed!

pauze voor mijn hoofd

Mezelf had ik alvast een mentale pak rammel bezorgd: Waarom had ik indertijd mijn ontslag ingediend?! Gemis naar mijn vaste job overviel me. Die leemte evolueerde van blijheid en verwerd zo bijna iets triest, alsof ik heimwee had naar onaangename tijden.

Daar op school, bij de klachtendienst en die momenten in een supermarkt van Nederlandse makelij, het waren restanten van verkeerde beslissingen die bleven kleven. Al verdient 'zorgleerkracht' een reddingsboei.

De hoop was om meteen in een succesverhaal te belanden als ultiem bewijs van mijn nut. In die zoektocht liep ik mezelf voorbij. Het was tijd om het hoofd een pauze te gunnen. Dus fuck alles. Vanaf nu enkel nog wat ik zelf wil, aanvoel. Het is daar waar werkelijke triomf schuilt, in de eigenheid die volhardt.

laat een reactie achter

je reactie wordt weldra verwerkt

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.