29.4.17

had ik maar (niet)...

Zou je opnieuw voor psychologie kiezen als de kans zich aanbood? vroeg ik aan een vriendin/ex-studiegenote.
We smulden van noedels en ik probeerde me heel erg te gedragen als een persoon die met stokjes kon eten.
De vraag hing al een hele tijd in de lucht, met andere woorden: ik worstelde er zelf mee. Noem het een kunst om vragen te adresseren aan anderen die eigenlijk voor jezelf bedoeld zijn. Het kan de beste overkomen.

Ik had het idee dat meerdere zaken fout gelopen waren en snakte naar een tweede poging. Waar is die teletijdmachine? Ik liet me vangen door te piekeren over het verleden* via had ik maar (niet)-gedachten. Die mijmeringen lijken op het eerste gezicht extra balletjes die je in de lucht kan houden, voor het geval dat. Bepaalde momenten analyseren en vroeger op de steigers zetten, voedt de hoop om lessen te leren. Als de rewind/repeat-knop maar vaak genoeg wordt ingeduwd tot alles duidelijk is.

* Je kan ook piekeren over het heden/de toekomst. Daar breken we een andere keer het hoofd over.

Maar met het herkauwen van negatieve gedachten komt alle narigheid daaraan gekoppeld ook steeds boven. Had ik maar, (niet)..., waarom heeft persoon x ..., waarom is... gebeurd zijn bovendien vragen waar geen antwoorden voor bestaan. Het is een draaikolk die je wil opslurpen, een treurig lied dat zich vastbijt in je hoofd.

Dus nam ik mijn wijze raad voor anderen onder de loep. Want in de adviezen die je uitdeelt, zitten cadeaus voor jezelf verborgen. Je moet ze alleen nog uitpakken. 'het heeft geen zin te piekeren over gemiste kansen, teleurstellingen, het verleden, kortom alles wat onveranderbaar is', is zulke raad. Eentje om in te kaderen. 
Mensen maken fouten, soms doe ik dingen die niet (helemaal) te vatten zijn. Voor een planner en perfectionist als mij knaagt dat. Maar er is niets dat vroeger verandert. Het verleden heeft ervoor gezorgd dat we ons hier nu bevinden. Het heeft gevormd wie ik ben, wat ik doe, wie me liefheeft. En dat is hartverwarmend.

Het is beter moeilijke herinneringen stevig te verpakken zoals prullaria in kartonnen dozen. Verbroken vriendschappen, fouten en treurigheden zullen stof vergaren, maar dat is niet erg.  Ze maken plaats voor het heden. En handgeschreven briefjes van je klasgenoot uit het middelbaar, reisfoto's, tickets voor het Philipsmuseum,... doorstaan de tand des tijds. In je gedachten, in schoendozen of in die ene schuif van je bureau waar schatten verzamelen. Om immer te koesteren.

Geen opmerkingen

Een reactie plaatsen

je reactie wordt weldra verwerkt, gebruik 'naam/url' voor een link naar je blog/website. vink 'melding sturen' aan om een melding te krijgen bij vervolgreacties.

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.