23.3.17

de droomjob

if you dream big enough2016 startte zonder goede voornemens. Van stoppen was geen sprake.
Op 12 januari stroomde de ene huilbui na de andere:
- in het raamloos vergaderlokaal waar mijn coördinator zat
- in de keuken
(mijn favoriete plek, er waren altijd wel koekjes, kortingsbonnen of Limburgse vlaai te geef)
- in de toiletten
...
Mijn collega's stuurden me naar huis. Het was genoeg geweest.
Een paar dagen eerder had ik geweigerd nog langer studentenpsycholoog te zijn.

Woensdag kwam de huisarts het geheim te weten, van moeheid en leegheid.
Hoe 's morgens een uur nodig was om mezelf op te peppen. Hoop om een auto die niet zou starten en veel ergere dingen. Hoe hulpeloos ik me voelde. Dat ik niet mezelf kon zijn. Wie ben ik alweer?! Mijn hoofd maakte vreemde kronkels om te overleven. Tot het echtechtecht niet meer kon. Ik wandelde naar buiten met een ziektebriefje.

Het contactformulier op Froukes website was een week eerder ingevuld. Het jaar duimde mee voor een versgebakken begin. Het hoofdstuk 'de psycholoog aan het woord' vatte aan. 

Nu is de tijd rijp om ervaringen te delen.
Een afspraak boeken hoeft niet, er werd een zitje voor je gereserveerd op de eerste rij. Hier gaan we.

Vanaf januari vond ongeveer tweewekelijks een gesprek plaats. Er was altijd thee.
Mijn eerste gesprek eindigde met 'ik wil niet thuis blijven'.
In opdrachten kon ik me uitleven en werd vreugde me stilaan opnieuw bekend. Zoals bij de droomjob-opdracht: Dromen van jouw ideale werkdag. Je opent 's morgens je ogen en... (wat doe je, met wie werk je samen,...?). Schrijf alles op wat in je opkomt, zonder nadenken.

Op dat moment kampte ik met constante buikpijn en misselijkheid plus een geblokkeerde nek, schouders en rug. Overdag kon ik enkel slapen. Alles kostte me energie. Kapot en buiten adem bij het afleggen van de afstand slaapkamer-keuken. 's Nachts waren er clusterhoofdpijn-aanvallen.

Als je me zag, viel er niet bijster veel (anders) te merken. Het leek beter om te zwijgen, ik schaamde me zo. Ik stak heel veel energie in verbergen wat er aan de hand was. Tekstballonnen zouden af en toe een welkome verademing zijn. Zo voorkom je het moeten raden naar gedachten/gevoelens van anderen. En het vormt een hulplijn voor je omgeving. Want verbergen levert geen begrip op, het vereenzaamt.

Dit was het resultaat:

opdracht droomjob

Iemand moest het weer ingewikkeld maken... Het deed me glimlachen, nu nog steeds :)
Voordien vormde deze prachtleuze de achtergrond van mijn bureaublad op het werk (zie hoger).
Een portie sarcasme is me nooit vreemd.

'Psycholoog' haalde het niet als droomjob. Ik haatte (mezelf in) dat beroep. Toch dringt nu door dat verschillende termen hierop alluderen: preventie, nuttig gevoel, anderen helpen, geluk maken, voor een groep mensen spreken, steun/toeverlaat (andermans plan). Interesse in de menselijke psyche borrelt weer op*, net als de nood om goed te willen handelen voor anderen. Er zijn altijd mensen die hulp kunnen gebruiken. De drang tot optimaliseren blijft: 'en hoe denk je dat dit komt?', 'wat hoop je te bereiken?'. Alle problemen tot op het bot willen analyseren.

Het plaatje klopt. Voor altijd een psycholoog. Maar nog veel meer om te ontdekken.

* Of hoe ik zelfs Temptation Island vanuit psychologisch oogpunt probeer te bekijken. Wat drijft hen? Wat valt er te voorspellen op basis van persoonlijkheidskenmerken?

laat een reactie achter

je reactie wordt weldra verwerkt, gebruik 'naam/url' voor een link naar je blog/website. vink 'melding sturen' aan om een melding te krijgen bij vervolgreacties.

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.