6.2.17

project job: zorgleerkracht in 't stad

In juni 2016 breide ik aan een nieuw begin en startte als zorgleerkracht in Antwerpen. Doordat de vorige leerkracht dichter bij huis aan de slag kon, kreeg ik plots een kans.

In de laatste weken voor de grote vakantie broeide de innerlijke onrust. Voor sommigen gezonde spanning om terug aan het werk te zijn, terwijl leerlingen en leerkrachten hunkerden naar ontspanning. Die fantastische grote leegte lonkte, vrij van huiswerk en schoonschrift. 'Vakantieblaadjes’ boden mij indertijd soelaas. Heimwee naar school tijdens de vakantie, ik was geboren voor het onderwijs! Genetisch moet dit kloppen, met zoveel leerkrachten en directeurs in de familie.

zorgleerkracht
25 leerlingen werden op mijn tweede werkdag aan me toevertrouwd. Wie is wie en mogen ze nu wel of niet naar toilet buiten de pauze? Een kleine ramp, de moed zakte me in de schoenen. ‘Ik begrijp niet wat jij hier doet’, had een collega eerder tegen me gezegd. Niet iedereen bezit een hart om onder de riem te steken. Gelukkig fleurde ik op van kleine groepjes 7-jarigen ondersteunen op vlak van taal, knutselen en rekenen. En het eerste leesniveau mogen vastleggen van 49 taaldebutanten, hen even meevolgen van dichtbij, voelde aan als een hele eer.

De school bevond zich in een immens (oud) gebouw waar jonge kinderen (of was het nieuwe zorgleerkrachten) makkelijk in konden verdwalen. Sleutels van lokalen werden verstopt in EHBO-kastjes. De lokalen zelf mochten, wegens plaatsgebrek, enkel op bepaalde momenten bezet worden. Een keer vergat ik het schema en dat leverde me een boze collega op. Een andere keer gebruikte ik rekenmateriaal uit de kast die was aangeduid als veilig. Het etiket 'vijfde leerjaar' bleek geheime code voor 'toch niet aankomen', maar dat drong pas door toen die collega opnieuw boos werd. Vrienden maken op het werk, hoe doe je dat alweer?

Waar ik ook aan moest wennen, en dat maar moeilijk kon, was lunchen in het lerarenlokaal. Middagen die gevuld werden samen met een vriendin of alleen in de stad hadden mijn voorkeur. Minder benauwd en gezel, wel gezelliger. Ook op mijn vorig werk verliepen middagen volgens een kleine(re) eenheid binnen een groot geheel. Al at ik in mijn laatste maanden aan de universiteit vaak niet, of aan mijn bureau. Tegen juni was ik samen eten verleerd. Tussen hoop en realisme ontdekte ik op de laatste schooldag dat het onderwijs hervormt, bespaart. En mensen worden teleurgesteld. De kraam met frietjes vulde magen en stilde verwachtingen. Hoewel ik niet op mijn plaats zat, knaagde de wens om ergens bij te horen.

het verstand komt met de jaren:

- Ruim vier jaar eerder pendelde ik wekelijks tussen vier verschillende scholen. De job voelde toen eenzaam aan. Pas veel later trof het me: naast zelfstandig werken, deel ik ook graag een eiland (meningen, ideeën).
- Klasleerkracht zijn, de hele dag door, kan een hele klus zijn.
- Mijmeringen over de lagereschooltijd waren tijdens deze maand nooit ver af. Gedachteplaatjes vormden zich in mijn hoofd, herinneringen aan de geliefde wekelijkse leesmomenten keerden steeds terug. Mama's en papa's die vrijwillige leesmoeders en -vaders werden bij het binnentreden van de klasjes. Zou zoiets voor mij zijn?

Ik slikte mijn teleurstelling weg. Het werd een ervaring met inzichten en nieuwe hoop.

Tiny op school

UPDATE: bij aanvang van het schooljaar 2016-2017 hielp ik als vrijwilliger op mijn lagere school. Sommige leerkrachten werkten er nog steeds ('ik herinner me u nog, gij had altijd alles juist') en de nieuwe zorgcoördinator ontving me met open armen. Een viertal keren hielp ik mee. 

- aan administratie voor leesprojecten
- ik leerde en route een SALTO-toets (screeningsinstrument aanvang lager onderwijs) afnemen en dat bij jolige tweelingbroers. Zes maanden later ontdekte ik dat mijn huidige werkgever deze toets ontwikkeld had. Mooi toch?
- een leerling uit het eerste leerjaar moest zijn leerstof bijbenen omdat hij tijdens de week op vakantie naar Center Parks was geweest.  Later werd me verteld dat in het eerste jaar kinderen iedere dag een nieuwe letter oefenen. Iedere dag!
...
Het was super (zoveel vriendelijke mensen!) en tegelijk bevreemdend (de speelplaats leek vroeger immens, nu verbaasde het me dat het er zo klein was). Langer helpen lukte niet, omdat naderhand sollicitaties volgden en uiteindelijk mijn job. Toch weer een ervaring rijker!

laat een reactie achter

  1. Knap geschreven, Liese! Ik denk dat veel mensen zich hierin gaan herkennen. Ik ben alvast benieuwd naar meer. Succes!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! En herkenning voor anderen, daar hoop ik op.

      Verwijderen
  2. Super! Tof om je ervaring van toen, waar ik al een beetje van op de hoogte was, nu in meer detail te mogen ontdekken. Je hebt het toch maar mooi gedaan hé!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt! En ook hetzelfde voor je eerlijke meningen, de goede adviezen, én natuurlijk die schop onder de kont ;)

      Verwijderen
  3. Heel leuk geschreven, aangenaam om te lezen! Ik kijk uit naar meer, veel succes nog Liese!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Merci! En bedankt voor de hulp in het proces vóór publicatie ;)

      Verwijderen
  4. Super leuk om dit te lezen, Liese! Ik hunker naar meer :)!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heel erg bedankt! Tot een volgende lezing ;)

      Verwijderen

je reactie wordt weldra verwerkt, gebruik 'naam/url' voor een link naar je blog/website. vink 'melding sturen' aan om een melding te krijgen bij vervolgreacties.

LEVE MAANDAG!. * BLOG DESIGN BY Labinastudio.